Samuraj
Życie, ideologia i działania samurajów japońskich od dwunastego do dziewiętnastego wieku.
Był to członek feudalnego rycerstwa, które stało na czele japońskiego społeczeństwa od XII do XIX wieku. Samuraje pojawili się w X wieku jako wojownicy w służbie urzędników zarządzających prowincjami. W XII wieku stali się największą siłą, a członkowie takich klanów jak Minamoto przejęli władzę z rąk dworu i arystokracji. W 1192 roku cesarz ustanowił klasę przywódców wojskowych czyli szogunat. Pierwszym szogunem został Minamoto Yoritomo. Rozpoczął on trwające ponad siedemset lat rządy wojskowe w Japonii. Samuraje byli hierarchicznie podporządkowanymi wasalami szoguna i arystokracji, a w zamian za służbę otrzymywali ziemię. Stopień zależności od szoguna i cenzus majątkowy decydowały o pozycji samuraja. Od samurajów oczekiwano, że bez cienia strachu staną do walki z wrogiem i wykażą w niej najwyższe umiejętności. Dla samuraja honor był ważniejszy od własnego życia. Jeśli zachował się nie honorowo lub został pokonany oczekiwano iż popełni rytualne samobójstwo zwane harakiri czyli seppuku. W 1871 roku feudalni samuraje utracili przywileje, a w 1872 roku powstała armia narodowa i cztery lata później samuraje stracili swoje dochody oraz prawo do noszenia dwóch mieczy. Niektórzy buntowali się, a inni znaleźli swoje miejsce w siłach zbrojnych, biznesie czy urzędach państwowych.
Komentarze
.gif)