Kryzys cypryjski
Konflikty wewnątrz wyspy, jak i społeczności dwóch narodowości i uzyskanie niepodległości przez Cypr.
Cypr ze względu na swoje położenie we wschodniej części Morza Śródziemnego ma ogromne znaczenie w polityce międzynarodowej. Wielki wpływ na stosunki wewnętrzne na wyspie wywiera jej struktura narodowościowa. Ludność składa się w 4/5 z Greków i w 1/5 z Turków cypryjskich. Wielowiekowe napięcia grecko-tureckie oraz sytuacja społeczna na wyspie, która od 1925 roku ma status kolonii brytyjskiej, doprowadziły do nasilenia konfliktów między tymi społecznościami.
W 1925 roku w plebiscycie rozpisanym przez przywódcę greckiej ludności, arcybiskupa Makariosa, większość jego uczestników opowiedziała się za przyłączeniem Cypru do Grecji. Rząd brytyjski jednak odrzucił to. W takim układzie w 1955 roku powołana została do życia tajna Narodowa Organizacja Walki o Wolność Cypru (EOKA), która rozpoczęła kampanię zbrojną z użyciem metod terrorystycznych przeciw brytyjskiej administracji. Rozgorzały krwawe walki. Londyn uznał więc, że nadane niepodległości wyspie przyniesie rozwiązanie problemów Cypru.
Nastąpiło to 16 sierpnia 1960 roku. System polityczny oparto na proporcjonalnym rozdziale władzy między przedstawicieli obu społeczności, z prezydentem pochodzenia greckiego, arcybiskup Makarios, i wiceprezydentem pochodzenia tureckiego. Zachowanie pokoju jednak nie było możliwe.
W 1964 roku doszło do wznowienia walk zbrojnych. Dalszym walkom zapobiegło wprowadzenie wojsk ONZ na wyspę. Jednak powrót J. Grivasa skomplikował znowu wszystko. W lipcu 1974 roku dokonano zamachu na Makariosa i doszło do interwencji wojsk Turcji, które zajęły północną część wyspy. W 1983 roku proklamowano Republikę Północnego Cypru.
Komentarze
.gif)